Έρχεται νέο χαράτσι στις τηλεπικοινωνίες
Ενώ η ελληνική κοινωνία στενάζει κάτω από το βάρος μιας πρωτοφανούς στεγαστικής και οικονομικής ασφυξίας, η «ανεξάρτητη» ρυθμιστική αρχή της χώρας, η ΕΕΤΤ, αποφάσισε να ρίξει κι άλλο λάδι στη φωτιά. Με μια προκλητική μεθόδευση που θυμίζει περισσότερο φοροεισπρακτικό μηχανισμό παρά εποπτικό θεσμό, προωθεί τεράστιες αυξήσεις στα ετήσια διοικητικά τέλη των τηλεπικοινωνιακών παρόχων. Και ποιος θα πληρώσει τελικά τον λογαριασμό; Μα φυσικά ο συνήθης ύποπτος, ο Έλληνας καταναλωτής, που έχει καταντήσει το μόνιμο πειραματόζωο μιας αδηφάγου αγοράς.
Η πρόταση της ΕΕΤΤ για πενταπλασιασμό του συντελεστή ,από το εξευτελιστικά χαμηλό 0,05% στο 0,25%, για τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις με έσοδα άνω των 750 εκατομμυρίων ευρώ, συνοδευόμενη από την κατάργηση σημαντικών εκπτώσεων και εξαιρέσεων, δεν είναι παρά ένα ακόμα επεισόδιο στο σήριαλ της κρατικής αναλγησίας. Την ίδια στιγμή που η Αρχή εμφανίζει παχύδερμα πλεονάσματα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ και αποδίδει εκατομμύρια στο Δημόσιο, συνεχίζει να φορτώνει την αγορά με νέα βάρη, αδιαφορώντας πλήρως για το ντόμινο των επιπτώσεων.
Και πώς αντιδρούν οι πάροχοι; Με μια προσποιητή αγανάκτηρηση, η οποία φυσικά συνοδεύεται από την έτοιμη απειλή της «μετακύλισης του κόστους». Ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ και οι υπόλοιποι παίκτες της αγοράς κόπτονται δήθεν για τον καταναλωτή, αλλά την ίδια ώρα έχουν φροντίσει να θωρακίσουν τα κέρδη τους. Ο ΟΤΕ έχει ήδη προνοήσει να προσαρμόσει τους συμβατικούς όρους ώστε να εφαρμόζει αυτόματες, ετήσιες αυξήσεις συνδεδεμένες με τον πληθωρισμό. Με λίγα λόγια, τα νέα τέλη της ΕΕΤΤ δίνουν το πολυπόθητο «άλλοθι » στους τηλεπικοινωνιακούς κολοσσούς να πατήσουν τη σκανδάλη και να ανεβάσουν τα τιμολόγια στα κινητά και τα σταθερά τηλέφωνα, τινάζοντας στον αέρα τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.
Σε μια χώρα όπου οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι στα τάρταρα και η αγοραστική δύναμη έχει καταρρεύσει, κάθετη επικοινωνία, ίντερνετ και κινητή τηλεφωνία δεν αποτελούν πολυτέλεια· είναι βασικά κοινωνικά αγαθά, εργαλεία δουλειάς και μόρφωσης. Κι όμως, το κράτος, αντί να βάλει φρένο στην κερδοσκοπία και να απαιτήσει εξορθολογισμό των δαπανών από τη ρυθμιστική αρχή, λειτουργεί ως συνένοχος σε αυτή τη σιωπηλή αφαίμαξη.
Οι πολίτες είναι όμηροι μιας πολιτικής που προστατεύει ταμειακά πλεονάσματα, επενδυτικά bonus και τραπεζικά χαρτοφυλάκια, αφήνοντας τον λαό απροστάτευτο απέναντι σε κάθε λογής χαράτσι.