Οικονομικό Βατερλό με σφραγίδα Μαξίμου
Οικονομικό Βατερλό με σφραγίδα Μαξίμου
Ενώ τα κυβερνητικά στελέχη επιχειρούν να βαφτίσουν την οικονομική δυστοπία ως «εισαγόμενη κρίση» και «παγκόσμιο φαινόμενο», η σκληρή πραγματικότητα αποδομεί καθημερινά τα ψεύδη τους. Η Ελλάδα δεν είναι απλώς πρωταθλήτρια στον πληθωρισμό της Ευρωζώνης με 5% τον Σεπτέμβριο του 2026· είναι η χώρα όπου η κυβερνητική πολιτική λειτουργεί ως ο απόλυτος επιταχυντής της κοινωνικής φτωχοποίησης.
Πίσω από τις αδικαιολόγητες ανατιμήσεις που αδειάζουν τις τσέπες των νοικοκυριών δεν κρύβεται κάποια αόρατη ασύμμετρη απειλή, αλλά η εγκληματική αδράνεια και η συνειδητή κάλυψη της αισχροκέρδειας. Η πρόσφατη απόφαση για κατάργηση του πλαφόν στο μεικτό περιθώριο κέρδους υπήρξε το «πράσινο φως» προς τα επιχειρηματικά καρτέλ να αλωνίζουν ανεξέλεγκτα. Η συγκέντρωση της οικονομικής δραστηριότητας σε ελάχιστα χέρια και η σκόπιμη αποδιοργάνωση των ελεγκτικών μηχανισμών επιτρέπουν τη διατήρηση σκανδαλωδώς υψηλών περιθωρίων κέρδους. Όταν το κόστος παραγωγής υποχωρεί διεθνώς, οι τιμές στο ράφι παραμένουν σταθερά στον «θεό», αποδεικνύοντας ότι ο εγχώριος πληθωρισμός είναι προϊόν απληστίας με κυβερνητική ανοχή.
Το αφήγημα περί «ενεργειακής θωράκισης» καταρρέει κάτω από το βάρος της τραγικής εξάρτησης της χώρας από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα. Με την ενεργειακή εξάρτηση να εκτινάσσεται στο 78% όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται στο 57%, η Ελλάδα παραμένει έρμαιο κάθε διεθνούς αναταραχής. Τα αποτελέσματα αυτής της εγκληματικής ανεπάρκειας αποτυπώνονται στους λογαριασμούς-σοκ που καταφθάνουν στα νοικοκυριά me ετήσια εκτίναξη +55,2% στο φυσικό αέριο, +53,2% στο πετρέλαιο θέρμανσης, +38,8% στο πετρέλαιο κίνησης και +22,5% στη βενζίνη.
Όμως, το πιο εξοργιστικό στοιχείο αυτής της πολιτικής είναι η απληστία του ίδιου του κράτους. Η διατήρηση των ληστρικών συντελεστών ΦΠΑ και των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα καύσιμα λειτουργεί ως ένας μηχανισμός βίαιης αναδιανομής πλούτου από τα χαμηλά και μεσαία στρώματα προς τα κρατικά ταμεία. Όσο ακριβότερα πωλούνται τα βασικά αγαθά και η ενέργεια, τόσο περισσότερα δισεκατομμύρια εισπράττει το Δημόσιο μέσω της έμμεσης φορολογίας, για να παρουσιάζει στη συνέχεια «τεχνητά υπερπλεονάσματα» και να μοιράζει ψίχουλα υπό τη μορφή επιδομάτων.
Η κυβέρνηση έχει επιλέξει πλευρά. Προστατεύει τα υπερκέρδη των ολιγοπωλίων, θησαυρίζει από την ακρίβεια μέσω των φόρων και καταδικάζει την κοινωνία σε διαρκή φτωχοποίηση. Χωρίς τολμηρή μείωση της έμμεσης φορολογίας, ουσιαστικό σπάσιμο των καρτέλ και πραγματικό ρυθμιστικό έλεγχο στην ενέργεια, οποιαδήποτε επίκληση στην «ανάπτυξη» αποτελεί πρόκληση για τη λογική και απίστευτο εμπαιγμό για τους πολίτες.
