Οι ξένοι τρώνε φέτα ΠΟΠ, οι Έλληνες «λευκό τυρί»γιατί είναι φθηνό
Αν θέλει κανείς να καταλάβει το μέγεθος του πολιτικού και οικονομικού παραλογισμού που ζούμε, δεν χρειάζεται να διαβάσει τις ωραίες εκθέσεις των ξένων οίκων αξιολόγησης. Αρκεί να κάνει μια βόλτα μέχρι το ψυγείο του σούπερ μάρκετ.
Η φέτα ,το κατεξοχήν εθνικό μας προϊόν, το βασικό συμπλήρωμα στο τραπέζι κάθε ελληνικής οικογένειας, μετατρέπεται πλέον σε είδος πολυτελείας για λίγους. Όπως παραδέχτηκε ο Πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Φέτας, οι ανατιμήσεις είναι προ των πυλών και η τιμή ετοιμάζεται να σπάσει το φράγμα των 15 με 16 ευρώ το κιλό!
Οι ξένοι τρώνε Φέτα ΠΟΠ, οι Έλληνες «λευκό τυρί»
Ζούμε το εξής εξωφρενικό φαινόμενο. Οι εξαγωγές φέτας αυξάνονται κατά 7%, με τους ξένους αγοραστές να την ζητούν «χωρίς να ρωτούν την τιμή». Την ίδια ώρα, ο Έλληνας μισθωτός και συνταξιούχος ,με την αγοραστική δύναμη καθηλωμένη στον πάτο της Ευρώπης, αναγκάζεται να εγκαταλείψει το εθνικό μας προϊόν και να στραφεί στο εισαγόμενο «λευκό τυρί».Αυτό πανηγυρίζει η κυβέρνηση ως «εξαγωγικό θαύμα»; Ότι κατάφερε να κάνει τη φέτα απλησίαστη για τον ίδιο τον λαό που την παράγει;
Ποιος ευθύνεται όμως για αυτή την εκτόξευση; Η πλήρης ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού.
-Χάθηκαν 600.000 ζώα από την ευλογιά, επειδή το κράτος λειτούργησε πάλι ως απλός παρατηρητής.
-Το ζωικό κεφάλαιο συρρικνώθηκε κάτω από τα 8 εκατομμύρια, ενώ αποκαλύφθηκε ότι τα περιβόητα «17 εκατομμύρια αιγοπρόβατα» των επίσημων καταγραφών ήταν απλώς εικονικά νούμερα στα χαρτιά.
-Οι τυροκόμοι ξεμένουν από γάλα, οι κτηνοτρόφοι ξεκληρίζονται και μας λένε με απάθεια ότι «θα χρειαστούν δύο χρόνια για να συνέλθει η παραγωγή».
-Ποιος θα πληρώσει τη νύφη για αυτά τα δύο χρόνια της κρατικής ολιγωρίας; Ο συνήθης ύποπτος: Ο καταναλωτής στο ράφι.
Δεν πρόκειται για αντιπολιτευτική γκρίνια. Είναι η κραυγή αγωνίας των ίδιων των παραγωγών και εξαγωγέων. Στο συνέδριο του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων, ειπώθηκε η σκληρή αλήθεια χωρίς περιτυλίγματα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τις ελληνικές εξαγωγές είναι η «παντελής απουσία του κράτους».Στο ελαιόλαδο, η Ελλάδα χάνει τις αγορές της Βόρειας Ευρώπης από την Τυνησία, με το μεταφορικό κόστος να εκτοξεύεται από τα 1.000 στα 7.000 ευρώ χωρίς καμία κρατική μέριμνα.Στην επιτραπέζια ελιά, η παραγωγή παραμένει βαλτωμένη στο ίδιο σημείο εδώ και 40-50 χρόνια.Στο γιαούρτι, τρέχουμε εκ των υστέρων σε Γάλλους νομικούς για να προστατεύσουμε την ελληνικότητά του. Ως πότε θα πληρώνουμε την αδράνεια;
Όταν η πρωτογενής παραγωγή καταρρέει, όταν το κόστος μεταφοράς εκτινάσσεται και το κράτος εισπράττει ατάραχο τους αυξημένους έμμεσους φόρους από τις φουσκωμένες τιμές του ΦΠΑ, δεν μιλάμε «διεθνή κρίση». Μιλάμε για συνειδητή πολιτική επιλογή εγκατάλειψης της ελληνικής περιφέρειας και των νοικοκυριών.
Αν η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να αποδείξει ότι υπάρχει για τους πολίτες και όχι για τους αριθμούς:
- Να ενισχύσει άμεσα και γενναία τους κτηνοτρόφους για την αναπλήρωση του χαμένου ζωικού κεφαλαίου.
- Να μηδενίσει τώρα τον ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής –στη φέτα, στο γάλα, στο ψωμί.
- Να βάλει φρένο στην αισχροκέρδεια και να διενεργήσει σαρωτικούς ελέγχους στις ελληνοποιήσεις.
Όσο δεν το κάνει, η φέτα των 16 ευρώ δεν θα είναι απλώς ένα ακριβό τυρί στο ράφι. Θα είναι το μνημείο της κυβερνητικής αποτυχίας.
