Αποπληρώστε το υπόλοιπο του δανείου λόγω θανάτου: «Μπλόκο» Αρείου Πάγου σε ασφαλιστική που αρνούνταν να καλύψει χρέος 27.400 ευρώ
Γιατί η υπόθεση έφτασε στο Ανώτατο Δικαστήριο – Η δικαστική διαμάχη για την ασθένεια του θανόντος δανειολήπτη και η δικαίωση της συζύγου του
Στον τερματισμό μιας πολυετούς δικαστικής διαμάχης, που αφορά δανειολήπτες οι οποίοι συνάπτουν ομαδικά ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής μέσω πιστωτικών ιδρυμάτων, προχώρησε το Α2 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου. Δικαστήριακαι Δικαστικό Σώμα
Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αναίρεσης ασφαλιστικής εταιρείας, επικυρώνοντας απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και δικαιώνοντας τη χήρα του θανόντος δανειολήπτη.
Η υπόθεση αφορά τη νομική διαχείριση των περιπτώσεων όπου η συμπλήρωση των ιατρικών ερωτηματολογίων γίνεται με τη μεσολάβηση τραπεζικών υπαλλήλων κατά τη σύναψη δανειακών συμβάσεων.
Αποπληρωμή δανείου λόγω θανάτου: Το χρονικό της υπόθεσης
Το ιστορικό της υπόθεσης ξεκινά το 2014, όταν το ζεύγος των δανειοληπτών συνήψε στεγαστικό δάνειο ύψους 80.000 ευρώ. Παράλληλα, αιτήθηκαν την ένταξή τους σε ομαδικό ασφαλιστήριο συμβόλαιο, το οποίο κάλυπτε τους κινδύνους απώλειας ζωής ή μόνιμης ολικής ανικανότητας, προκειμένου σε περίπτωση απρόοπτου συμβάντος να εξοφληθεί το εναπομείναν χρέος. Κατά τη διαδικασία, κλήθηκαν να συμπληρώσουν το σχετικό ερωτηματολόγιο υγείας εντός της τράπεζας.
Το 2018 ο σύζυγος πέθανε από καρκίνο του ήπατος. Όταν η σύζυγος και μοναδική πλέον οφειλέτιδα υπέβαλε αίτημα αποζημίωσης, η ασφαλιστική εταιρεία αρνήθηκε να καταβάλει το ποσό, το οποίο ανερχόταν στο 50% του άληκτου κεφαλαίου, δηλαδή 27.447,99 ευρώ. Η εταιρεία ισχυρίστηκε ότι ο θανών είχε αποκρύψει δολίως από το ερωτηματολόγιο ότι έπασχε από χρόνια ελκώδη κολίτιδα από το 1998, μια πάθηση που -κατά τους ισχυρισμούς της- αν τη γνώριζε, δεν θα είχε αποδεχθεί την ασφάλιση.
Η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης, όμως, αποκάλυψε μια διαφορετική πραγματικότητα. Η συμπλήρωση της αίτησης έγινε «στον χώρο της δανείστριας τράπεζας, υπό τις οδηγίες και την επίβλεψη υπαλλήλου αυτής και όχι στα γραφεία της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, υπό τις οδηγίες και τις διευκρινίσεις ειδικού ασφαλιστικού συμβούλου».
Ο δανειολήπτης είχε δηλώσει προφορικά στον τραπεζικό υπάλληλο την πάθησή του, πλην όμως εκείνος έκρινε ότι δεν χρειαζόταν να αναφερθεί, καθώς «δεν αξιολογήθηκε ως ουσιώδης για την εκτίμηση του ασφαλιστικού κινδύνου».
Τι έκρινε ο Άρειος Πάγος
Ο Άρειος Πάγος, αναλύοντας τις διατάξεις του νόμου 2496/1997 για την ασφαλιστική σύμβαση, υπογράμμισε ότι για να απαλλαγεί ο ασφαλιστής απαιτείται δόλια συμπεριφορά από τον λήπτη της ασφάλισης. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως αποδέχθηκε το δικαστήριο, ο ασφαλισμένος «ουδόλως δολίως απέκρυψε την πάθησή του αυτή», καθώς τη γνωστοποίησε στον εκπρόσωπο που συμπλήρωνε τη φόρμα, ο οποίος και δεν τη συμπεριέλαβε.
Παράλληλα, το δικαστήριο προσέγγισε το ζήτημα της αιτιώδους συνάφειας, κρίνοντας ότι ο θάνατος προήλθε από μια εντελώς διαφορετική ασθένεια. Στο σκεπτικό επισημαίνεται χαρακτηριστικά ότι «ο θάνατος του ασφαλισμένου λόγω πρωτοπαθούς χολάγγειου καρκινώματος του ήπατος δεν αποδείχθηκε ότι τελούσε σε αιτιώδη σύνδεσμο με την προϋπάρχουσα από ετών χρόνια ελκώδη κολίτιδα», καταρρίπτοντας έτσι και το δεύτερο επιχείρημα της ασφαλιστικής εταιρείας περί απαλλακτικών ρητρών.
Τελικά ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αναίρεση, υποχρεώνοντας την ασφαλιστική εταιρεία να καταβάλει το ποσό των 27.447,99 ευρώ για την ελάφρυνση του δανείου της χήρας, ενώ παράλληλα την καταδίκασε στη δικαστική δαπάνη ύψους 2.700 ευρώ.
