Μια ακόμη ελληνική επιχείρηση παλεύει με τις τράπεζες, τα «κόκκινα» δάνεια και τις παθογένειες ενός συστήματος που στραγγαλίζει την παραγωγή

Σε μια χώρα όπου η πραγματική οικονομία συχνά λειτουργεί υπό το βάρος τραπεζικών πιέσεων και διαχρονικών στρεβλώσεων, η υπόθεση της Π. Σκούρτης ΑΒΕΕ δεν είναι απλώς μια ακόμη εταιρική διαπραγμάτευση. Είναι μια μικρογραφία του πώς το ελληνικό παραγωγικό μοντέλο —από τη γεωργία μέχρι τη μεταποίηση— βρέθηκε για δεκαετίες εγκλωβισμένο ανάμεσα σε υπερδανεισμό, αδύναμες δομές και ένα τραπεζικό σύστημα που λειτουργεί περισσότερο ως επιτηρητής παρά ως αναπτυξιακός εταίρος.

Η εταιρεία, μητρική των «Χρυσά Αυγά» και της Σοβίμο, βρίσκεται εδώ και χρόνια σε έναν φαύλο κύκλο διαπραγματεύσεων με τις τράπεζες για δάνεια που ξεπερνούν τα 35 εκατ. ευρώ. Από το 2015 μέχρι σήμερα, η διαδικασία σέρνεται, με την επιχείρηση να έχει σταματήσει τις αποπληρωμές τόκων και κεφαλαίου, ενώ οι τράπεζες —παρά τις «προχωρημένες συζητήσεις»— δεν δεσμεύονται για τίποτα. Το αποτέλεσμα είναι μια μόνιμη ομηρία, όπου η παραγωγή συνεχίζεται, οι εργαζόμενοι κρατούν όρθιες τις μονάδες, αλλά η εταιρεία παραμένει με το κεφάλι κάτω από το νερό.

Όταν οι εγγυήσεις γίνονται θηλιά

Το διακύβευμα είναι τεράστιο: οι θυγατρικές έχουν μπει ως εγγυήτριες στα δάνεια της μητρικής, παραχωρώντας ακίνητα, εξοπλισμό και ακόμη και τα εμπορικά τους σήματα. Με άλλα λόγια, αν οι τράπεζες αποφασίσουν να τραβήξουν το χαλί, η Χρυσά Αυγά —μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου— κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο περιουσιακά στοιχεία, αλλά και το ίδιο το brand της. Το ίδιο ισχύει και για τη Σοβίμο.

Είναι η κλασική ελληνική ιστορία: επιχειρήσεις που προσπαθούν να σταθούν σε έναν κλάδο με υψηλό κόστος παραγωγής και χαμηλά περιθώρια, φορτώνονται δάνεια για να επενδύσουν, και όταν οι συνθήκες στραβώσουν, οι τράπεζες κρατούν τα κλειδιά της επιβίωσης.

Ζημιές, απομειώσεις και ένα σύστημα που δεν συγχωρεί

Παρά την αύξηση του τζίρου και τη βελτίωση του μικτού κέρδους, ο όμιλος έκλεισε το 2024 με ζημιές. Η Π. Σκούρτης ΑΒΕΕ επιβαρύνθηκε με απομείωση ακινήτου στο Περιστέρι —μια ακόμη απόδειξη ότι η ακίνητη περιουσία χρησιμοποιείται ως «μαξιλάρι» για να κλείνουν τρύπες, αντί να αποτελεί εργαλείο ανάπτυξης.

Η Χρυσά Αυγά, παρότι αύξησε τις πωλήσεις της για έβδομη συνεχή χρονιά, βρέθηκε με αρνητική καθαρή θέση και ζημιές που εκτοξεύτηκαν λόγω διαγραφών ανεπίδεκτων απαιτήσεων. Δηλαδή, η εταιρεία πλήρωσε το τίμημα μιας αγοράς όπου οι μικρομεσαίοι παραγωγοί συχνά μένουν απλήρωτοι από μεγαλύτερους πελάτες — ένα φαινόμενο που το σύστημα θεωρεί «φυσιολογικό».

Η Σοβίμο, με εντυπωσιακή αύξηση μικτού κέρδους, είδε κι αυτή τα αποτελέσματά της να βυθίζονται λόγω ανείσπρακτων απαιτήσεων. Σε μια υγιή οικονομία, τέτοια ποσά θα καλύπτονταν από ασφαλιστικούς μηχανισμούς ή θα υπήρχε αποτελεσματική δικαστική προστασία. Στην Ελλάδα, όμως, οι εταιρείες απλώς «γράφουν» τις απώλειες.

Ένα σχέδιο σωτηρίας που μοιάζει με αγώνα δρόμου

Το επικαιροποιημένο επιχειρηματικό πλάνο προβλέπει μείωση δανεισμού, ανταλλαγές ακινήτων και περιορισμό του χρηματοοικονομικού κόστους. Με απλά λόγια: η εταιρεία προσπαθεί να ανασάνει, να μειώσει το βάρος και να επιστρέψει σε θετικά ίδια κεφάλαια. Τα στοιχεία του 2025 δείχνουν ότι υπάρχει δυναμική — το EBITDA βελτιώνεται, οι ταμειακές ροές είναι σταθερές.

Αλλά όσο η συμφωνία με τις τράπεζες δεν κλείνει, η εταιρεία παραμένει σε μια γκρίζα ζώνη. Και αυτή η αβεβαιότητα δεν πλήττει μόνο τους μετόχους. Πλήττει εργαζόμενους, παραγωγούς, συνεργάτες, ολόκληρη την αλυσίδα τροφίμων.

Η μεγάλη εικόνα

Η υπόθεση της Π. Σκούρτης ΑΒΕΕ δεν είναι μεμονωμένη. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος όπου:

• οι επιχειρήσεις φορτώνονται δάνεια για να επιβιώσουν,
• η παραγωγή εξαρτάται από χρηματοοικονομικές ισορροπίες αντί για πραγματική ανάπτυξη,
• και οι εργαζόμενοι πληρώνουν το τίμημα κάθε καθυστέρησης, κάθε διαπραγμάτευσης, κάθε «αναδιάρθρωσης».

ΠΗΓΗ