Όταν ένα καλό μέτρο γίνεται κακοστημένο πείραμα πάνω στους πιο ευάλωτους

Η πλαστική κάρτα αναπηρίας υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος σε μια χρόνια ταλαιπωρία: οι άνθρωποι με αναπηρία δεν θα χρειάζονταν πια να αποκαλύπτουν ευαίσθητα ιατρικά δεδομένα για να αποδείξουν τα αυτονόητα δικαιώματά τους. Στην πράξη όμως, το μέτρο μοιάζει να εφαρμόστηκε με τη λογική «βλέπουμε και κάνουμε». Και το αποτέλεσμα; Ένα μίγμα προχειρότητας, αδιαφορίας και τεχνικών αστοχιών που θα ήταν αστείο, αν δεν αφορούσε ανθρώπους που ήδη παλεύουν με εμπόδια καθημερινά.

Το λουκέτο στα ΕΛΤΑ έγινε… μπούμερανγκ

Η ΕΣΑμεΑ περιγράφει σκηνές που θυμίζουν κακή φάρσα:

Δικαιούχοι περιμένουν στο σπίτι, αλλά το σύστημα τους δηλώνει «απώντες».
Πηγαίνουν στα ΕΛΤΑ, αλλά οι υπάλληλοι δεν τους δίνουν την κάρτα «χωρίς εξήγηση».
Οι κάρτες επιστρέφουν στην Αθήνα σαν να είναι δέματα που δεν παραλήφθηκαν ποτέ.

Και όλα αυτά επειδή το ταχυδρομικό σύστημα έχει διαλυθεί, αλλά το κράτος συνεχίζει να το χρησιμοποιεί σαν να λειτουργεί κανονικά.

Κάρτα που δεν «περνάει» στο μετρό και δεν αναγνωρίζεται στα ΚΤΕΛ

Η κάρτα αναπηρίας δεν μπορεί να επικυρωθεί στα μηχανήματα του μετρό. Δεν αναγνωρίζεται από πολλά ΚΤΕΛ. Δεν εξασφαλίζει το δικαίωμα δωρεάν μετακίνησης που υποτίθεται ότι εγγυάται.

Με άλλα λόγια: η κάρτα υπάρχει, αλλά δεν λειτουργεί. Σαν να δίνεις κλειδί για πόρτα που δεν ανοίγει.

Help desk… για όσους ακούνε

Η γραμμή εξυπηρέτησης είναι:

συνεχώς κατειλημμένη
με τεράστιους χρόνους αναμονής
μη προσβάσιμη σε κωφούς και βαρήκοους

Ναι, help desk για κάρτα αναπηρίας που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν άνθρωποι με αναπηρία ακοής. Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν σουρεαλιστικό.

Η ΕΣΑμεΑ δέχεται καταιγισμό παραπόνων

Η Συνομοσπονδία αναφέρει:

αδυναμία επικοινωνίας με το help desk
αδικαιολόγητες αποτυχίες παράδοσης
αποκλεισμό από μετακινήσεις
έλλειψη ενημέρωσης σε φορείς μεταφορών

Και παρεμβαίνει συνεχώς για να διορθώσει προβλήματα που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν εξαρχής.

Η κάρτα αναπηρίας ήταν μια σωστή ιδέα. Αλλά εφαρμόστηκε σαν να μην αφορούσε πραγματικούς ανθρώπους. Σαν να ήταν ένα πιλοτικό project που θα «στρώσει στην πορεία». Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για εφαρμογή κινητού. Μιλάμε για ανθρώπους που χρειάζονται πρόσβαση, αξιοπρέπεια, λειτουργικές υπηρεσίες.

Η εικόνα που προκύπτει είναι απλή: Θεσπίστηκε ένα μέτρο για να λύσει προβλήματα και τελικά δημιούργησε νέα. Και το πιο οξύμωρο; Αυτό συνέβη ακριβώς σε εκείνους που έχουν τη μικρότερη αντοχή για να το αντέξουν.

ΠΗΓΗ-ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ