Το Υπουργείο Ανάπτυξης ζητά από τις τράπεζες να εφαρμόσουν…την κοινοτική Οδηγία 2023/2225!

Τράπεζες: Συζητούν πλαφόν στα επιτόκια και το κόστος καταναλωτικών δανείων

Να μπει πλαφόν στα επιτόκια των καταναλωτικών δανείων συζητούν οι τράπεζες μετά από αίτημα του Υπουργείου Ανάπτυξης και σε εφαρμογή της νέας Κοινοτικής Οδηγίας για τον Καταναλωτή.

Μεταδίδει το protothema.gr

Η άνοδος των καταναλωτικών δανείων ως αποτέλεσμα της μεγάλης αύξησης των τιμών προϊόντων και υπηρεσιών κάνει πολλά νοικοκυριά να χρησιμοποιούν μορφές της καταναλωτικής πίστης, προκειμένου να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους. Το γεγονός αυτό μπορεί σε μια δεύτερη φάση να οδηγήσει σε μια έξαρση κόκκινων δανείων καταναλωτικής πίστης.

Τα καταναλωτικά δάνεια στην χώρα μας στην παρούσα φάση ξεπερνούν τα 7 δισ. ευρώ, ενώ το επιτόκιο στα νέα καταναλωτικά διαμορφώνεται σε 10,53% και στις πιστωτικές κάρτες 16,76% (μέσος όρος Οκτωβρίου).

Τα παραπάνω στοιχεία οδήγησαν την ηγεσία του Υπουργείου ανάπτυξης να ζητήσει τη εφαρμογή του άρθρου 31 της κοινοτικής Οδηγίας 2023/2225. Πρόκειται για οδηγία που ρυθμίζει γενικότερα την καταναλωτική πίστη και περιλαμβάνει μια σημαντική ρύθμιση η οποία αφορά το ύψος των επιτοκίων, το συνολικό κόστος και τα έξοδα πιστωτικών συμβάσεων προς τους καταναλωτές, με στόχο να αποφευχθεί η υπέρμετρη οικονομική επιβάρυνση των τελευταίων. Η λογική είναι το κόστος του δανείων να μην υπερβαίνει συνολικά εν τέλει το 1/3 του δανείου.

………………………………

Τι προβλέπει συνοπτικά το Άρθρο 31 της Οδηγίας 2023/2225

Το άρθρο 31 είναι μια από τις πιο σημαντικές διατάξεις της νέας οδηγίας για την καταναλωτική πίστη, γιατί δίνει στα κράτη‑μέλη τη δυνατότητα —και την υποχρέωση— να προστατεύουν τους καταναλωτές από υπερβολικά επιτόκια και χρεώσεις.

Αναλυτικά:

1. Θέσπιση ανώτατων ορίων στο κόστος των δανείων

Τα κράτη‑μέλη πρέπει να θεσπίσουν πλαφόν στο συνολικό κόστος της πίστωσης. Αυτό μπορεί να αφορά:

• το ανώτατο επιτόκιο,
• το ανώτατο συνολικό κόστος (επιτόκιο + προμήθειες + έξοδα),
• ή έναν συνδυασμό αυτών.

Στόχος είναι να μην μπορεί ένας πάροχος να χρεώσει υπερβολικά ποσά που οδηγούν σε υπερχρέωση.

2. Το πλαφόν πρέπει να είναι σαφές και εφαρμόσιμο

Η οδηγία απαιτεί τα όρια να είναι:

• διαφανή,
• εύκολα κατανοητά,
• εύκολα ελέγξιμα,
• και δεσμευτικά για όλους τους παρόχους.

Δεν επιτρέπονται «γκρίζες ζώνες» ή ασαφείς χρεώσεις.

3. Προστασία από καταχρηστικές πρακτικές

Το άρθρο 31 στοχεύει να σταματήσει πρακτικές όπως:

• υπερβολικά υψηλά επιτόκια,
• κρυφές χρεώσεις,
• υπέρογκες προμήθειες,
• τεχνητή διόγκωση του κόστους μέσω «έξτρα υπηρεσιών».

Με απλά λόγια: Ο καταναλωτής δεν πρέπει να πληρώνει παραπάνω από ένα λογικό, θεσμοθετημένο όριο.

4. Ευελιξία στα κράτη‑μέλη για τον τρόπο εφαρμογής

Η οδηγία δεν επιβάλλει έναν ενιαίο τρόπο υπολογισμού. Κάθε χώρα μπορεί να επιλέξει:

• ανώτατο επιτόκιο,
• ανώτατο APR (Συνολικό Ετήσιο Πραγματικό Επιτόκιο),
• ανώτατο συνολικό κόστος,
• ή διαφορετικά όρια ανά κατηγορία δανείου.

Αυτό επιτρέπει προσαρμογή στις συνθήκες κάθε αγοράς.

5. Υποχρέωση συμμόρφωσης από τους παρόχους

Οι τράπεζες και οι εταιρείες παροχής πίστωσης πρέπει να τηρούν τα όρια. Αν δεν τα τηρούν:

• η σύμβαση μπορεί να θεωρηθεί μη νόμιμη,
• ο καταναλωτής μπορεί να έχει δικαίωμα επιστροφής ποσών,
• επιβάλλονται κυρώσεις από τις εθνικές αρχές.

6. Στόχος: Αποφυγή υπερχρέωσης και κοινωνικής επιβάρυνσης

Η διάταξη στοχεύει να προστατεύσει:

• νοικοκυριά με χαμηλά ή μεσαία εισοδήματα,
• νέους δανειολήπτες,
• άτομα που καταφεύγουν σε μικροδάνεια ή γρήγορες πιστώσεις.

Η ΕΕ αναγνωρίζει ότι η υπερχρέωση έχει κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες και θέλει να περιορίσει το φαινόμενο.