Ερημώνει η ελληνική ύπαιθρος, βουλιάζει ο πρωτογενής τομέας!
Η ελληνική ύπαιθρος σε βαθιά κρίση – 85.000 παραγωγοί εγκατέλειψαν τον πρωτογενή τομέα
Μέσα σε μόλις έναν χρόνο, περίπου 85.000 γεωργοί, κτηνοτρόφοι, αλιείς και δασεργάτες εγκατέλειψαν τις δραστηριότητές τους, σύμφωνα με στοιχεία αγροτικών οργανώσεων. Πρόκειται για μια απώλεια χωρίς προηγούμενο, που αποτυπώνει τη συρρίκνωση της ελληνικής υπαίθρου και θέτει πλέον υπό αμφισβήτηση τη διατροφική επάρκεια της χώρας.
Ασφυκτικό κόστος παραγωγής
Η συνεχής αύξηση στις τιμές λιπασμάτων, ζωοτροφών, καυσίμων και ενέργειας έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου το κόστος καλλιέργειας ή εκτροφής ζώων ξεπερνά συχνά τα έσοδα. Πολλοί παραγωγοί δηλώνουν ότι «δεν αξίζει πλέον» να συνεχίσουν, καθώς οι καθυστερήσεις στις επιδοτήσεις και οι γραφειοκρατικές εμπλοκές στο ΟΣΔΕ επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Παθογένειες και ελληνοποιήσεις
Παρά την ψηφιοποίηση του ΟΣΔΕ, οι διαδικασίες παραμένουν περίπλοκες και συχνά αλλάζουν μέσα στη χρονιά, προκαλώντας αναστάτωση. Επιπλέον, οι ελληνοποιήσεις προϊόντων μειώνουν τις τιμές παραγωγού και απαξιώνουν τα ελληνικά προϊόντα. Οι κτηνοτρόφοι βλέπουν το κόστος ζωοτροφών να παραμένει υψηλό, ενώ οι τιμές αγοράς συμπιέζονται από εισαγωγές φθηνότερων πρώτων υλών.
Κινητοποιήσεις και αιτήματα
Οι αγρότες έχουν ήδη πραγματοποιήσει συνελεύσεις και κινητοποιήσεις προειδοποιώντας ότι «η φετινή χρονιά δεν βγαίνει». Τα βασικά αιτήματα περιλαμβάνουν:
- Μείωση κόστους παραγωγής (αγροτικό πετρέλαιο, ρεύμα, ζωοτροφές).
- Ταχεία εκκαθάριση και καταβολή επιδοτήσεων.
- Δίκαιες αποζημιώσεις για φυσικές καταστροφές.
- Αποτελεσματική καταπολέμηση των ελληνοποιήσεων.
- Στήριξη μικρών εκμεταλλεύσεων που απειλούνται με εξαφάνιση.
Επιπτώσεις στην κοινωνία και την οικονομία
Η συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα δεν αφορά μόνο τους παραγωγούς. Η Ελλάδα, που κάποτε ήταν αυτάρκης σε βασικά προϊόντα, εξαρτάται πλέον όλο και περισσότερο από εισαγωγές σε σιτάρι, γάλα, κρέας και όσπρια. Αυτό καθιστά τη χώρα ευάλωτη σε διεθνείς αναταράξεις και τιμολογιακές κρίσεις. Κάθε παραγωγός που εγκαταλείπει την ύπαιθρο αποτελεί απώλεια για την τοπική οικονομία, τη διατροφική αλυσίδα και την κοινωνική συνοχή.
Η συζήτηση πλέον ξεπερνά τον αγροτικό κλάδο και αφορά τη βιωσιμότητα της εθνικής παραγωγής συνολικά.
