Η Λάουρα Κοβέσι ζητά να καταργηθεί η ασυλία των άλλων (86Σ) αλλά όχι η δική της !!!
Θεσμικός σουρεαλισμός Made in EU !!!
Η Ευρωπαία Εισαγγελέας, Λάουρα Κοβέσι, έγινε γνωστή για τη ρητορική της περί κατάργησης των ασυλιών, που όπως καταγγέλλει εμποδίζουν την Δικαιοσύνη να αγγίξει το πολιτικό σύστημα και, ιδιαίτερα, τους υπουργούς. Έτσι, με την ίδια υποκρισία που η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν μιλά για διαφάνεια, η κυρία Λάουρα Κοβέσι κατηγορεί τα κράτη-μέλη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, ότι προστατεύουν τους υπουργούς τους πίσω από νομοθετικές ρυθμίσεις περί ασυλίας, όπως, εν προκειμένω, στην περίπτωση της Ελλάδας, το διαβόητο άρθρο 86 του Συντάγματος, του οποίου η κυρία Κοβέσι ζητά την κατάργηση για να μπορέσει – λέει – να κάνει την δουλειά της στην περίπτωση των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, κλπ. Άσχετα αν μπορεί να την κάνει και χωρίς την κατάργηση του 86Σ, αλλά, απλά, δεν θέλει….
ΚΛΙΚ ΕΔΩ:
https://www.kinima-ypervasi.gr/axiotimi-ka-kovesi-stamatiste-na-mas/
Η σουρεαλιστική, όμως, υποκρισία της αξιότιμης κυρίας Ευρωπαίας Εισαγγελέως, έγκειται στο γεγονός ότι και η ίδια καλύπτεται από ασυλία ίδιου τύπου για τις πράξεις και τις παραλήψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων της, με μοναδική διαφορά, ότι, η δική της ασυλία, αντί για ελληνική, έχει ευρωπαϊκή σφραγίδα.
Πράγματι, ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός 2017/1939 και το Πρωτόκολλο 7 περί προνομίων και ασυλιών της ΕΕ, παρέχουν στην Ευρωπαία Εισαγγελέα πλήρη λειτουργική ασυλία (functional immunity) και, έτσι, όπως αντίστοιχα και οι Έλληνες υπουργοί, δεν μπορεί να διωχθεί ποινικά ή να εναχθεί για πράξεις και παραλείψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων της. Ενώ, επειδή τα έγγραφα και τα αρχεία της είναι απαραβίαστα, η ισχύς και η έκταση της ασυλίας της είναι σαφώς μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες των Ελλήνων υπουργών, αφού από τον έλεγχο των εγγράφων που χειρίστηκαν και των αρχείων της υπηρεσίας τους μπορεί κάλλιστα να στοιχειοθετηθούν εναντίον τους αστικές και ποινικές ευθύνες από πράξεις και παραλείψεις που δεν εντάσσονται στο πλαίσιο της άσκησης των καθηκόντων τους, όπως εν προκειμένω, για το ζήτημα των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτό της εγκληματικής οργάνωσης.
Τέτοιο, λοιπόν, κίνδυνο δεν διατρέχει η λαλίστατη για τις ασυλίες των άλλων κα Λάουρα Κοβέσι.
Έτσι, ακόμη και αν κάποιος αποδείξει ότι οι καταγγελίες της και οι κρίσεις που εξέφρασε δημόσια κατά την άσκηση των καθηκόντων της (βλέπε πχ συνεντεύξεις τύπου) ήταν αβάσιμες, ψευδείς ή/και πολιτικά υποκινούμενες και, έτσι, συκοφαντικές και, ως εκ τούτου, ζημίωσαν τον ίδιο ή/και το εμπλεκόμενο κράτος-μέλος, αυτός ο κάποιος δεν μπορεί ούτε να την μηνύσει, ούτε να καταθέσει εναντίον της αγωγή αποζημίωσης, παρά μόνο μπορεί να ενάγει την ΕΕ που φέρει θεσμικά κάθε σχετική ευθύνη. Δηλαδή, ότι ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα, όπου για τα σπασμένα των υπουργών κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, οι παθόντες και οι ζημιωθέντες μπορούν αντιστοίχως να ενάγουν μόνο το ελληνικό δημόσιο. Και ο νοών… νοείτο.
Η ασυλία της Ευρωπαίας Εισαγγελέως μπορεί θεωρητικά μόνο να αρθεί και η άρση της αποφασίζεται από συγκεκριμένο πολιτικό όργανο της ΕΕ (Επιτροπή), που αποτελείται από επιτρόπους και ανώτερους Ευρωπαίους αξιωματούχους, που επίσης διαθέτουν την δική τους ατομική ασυλία. Πρόκειται δηλαδή για μια καθαρά πολιτική διαδικασία, πανομοιότυπη και αντίστοιχη με την άρση ασυλίας του βουλευτή ή με την παραπομπή του υπουργού, που αποφασίζονται μόνον από την Βουλή των Ελλήνων.
Μιλάμε για την απόλυτη σουρεαλιστική υποκρισία του θεσμικού καθωσπρεπισμού. Η κυρία Κοβέσι μιλά για ίση μεταχείριση μπροστά στον νόμο, αλλά στην πράξη απολαμβάνει μια προνομιακή προστασία ακόμη μεγαλύτερη από εκείνη που επικρίνει. Διαθέτει ασυλία για κάθε πράξη και παράλειψή της, απαραβίαστα έγγραφα και δυνατότητα πολιτικής κάλυψης από την ίδια την Επιτροπή. Έτσι, η διαφορά της ασυλίας της από την αντίστοιχη των Ελλήνων υπουργών δεν είναι ουσιαστική, παρά μόνο γλωσσική. Η ΕΕ την έχει βαφτίσει “functional immunity”, ενώ εμείς, ακόμη πριν την ΕΕ, την έχουμε βαφτίσει «ακαταδίωκτο υπουργών». Το αποτέλεσμα όμως είναι και στις δυο περιπτώσεις ίδιο. Προσωπική ατιμωρησία και μετακύλιση κάθε ευθύνης στον θεσμό (Κράτος-Μέλος/ΕΕ).
Έτσι, λοιπόν, η ΕΕ (δηλαδή οι καλυπτόμενοι με παντός είδους ασυλίες, εκλεγμένοι και μη ευρωμανδαρίνοι που συγκροτούν τα συλλογικά της όργανα) καταγγέλλει τα κράτη-μέλη για έλλειψη διαφάνειας, την ώρα που οι δικοί της θεσμοί κρύβονται πίσω από προνομιακά καθεστώτα, θωρακισμένα από κάθε εθνικό ή ενωσιακό έλεγχο και λογοδοσία. Δεν ξεχνάμε, άλλωστε, το πρόσφατο παράδειγμα της Τρόικα, οι επικεφαλής της οποίας, σε μια ευνομούμενη ένωση κρατών-μελών, θα έπρεπε να σαπίζουν στην φυλακή, για όλα τα εγκλήματα, οικονομικά και μη, που διέπραξαν με ομολογημένη από τους ίδιους πρόθεση σε βάρος της χώρας μας και των Πολιτών της, που κουραστήκαμε να αντικρύζουμε την ίδια και την ίδια υποκρισία. Αυτή κατά την οποία ο Ευρωπαίος μανδαρίνος καλύπτεται με «immunity», ο εθνικός υπουργός με «ασυλία» και, στο τέλος της ημέρας, το κορόιδο ο φορολογούμενος πληρώνει το μάρμαρο και των δυο.
Αν πράγματι, λοιπόν, η κυρία Λάουρα Κοβέσι πιστεύει στη λογοδοσία, ας κάνει πρώτη την αρχή και ας ζητήσει η ίδια την κατάργηση της προσωπικής της ασυλίας, θέτοντας τον εαυτό της στην άμεση διάθεση της ίδιας αστικής και ποινικής δικαστικής κρίσης που απαιτεί για τους άλλους. Μέχρι τότε, όμως, ας σταματήσει τα τζάμπα κηρύγματα περί ισότητας ενώπιον του νόμου, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ρητορική πολυτελείας ενός ακόμη βολεμένου μανδαρίνου της ΕΕ, που συνεχίζει να διδάσκει στους Πολίτες της ότι οι κανόνες δικαίου ισχύουν για όλους, εκτός από εκείνους που τους φτιάχνουν.
