Πώς η αγροτική πολιτική οδηγεί σε επισιτιστική εξάρτηση και κοινωνική ασφυξία
Η έννοια της διατροφικής αυτάρκειας είναι βαθιά ριζωμένη στο ελληνικό υποσυνείδητο. Κι όμως, σε μια εποχή γεωπολιτικής αστάθειας και οικονομικής αβεβαιότητας, το κράτος δείχνει να αγνοεί τις βασικές αρχές επιβίωσης. Αντί για στρατηγική ενίσχυσης της πρωτογενούς παραγωγής, επιλέγει πρόχειρες επιδοτήσεις και αμφίβολες πολιτικές που οδηγούν σε εξάρτηση από εισαγωγές και διεθνή κερδοσκοπία.
Η ψευδαίσθηση της αυτάρκειας
- Η επιδότηση για μαλακό σιτάρι, κριθάρι και καλαμπόκι ήρθε αργά και αποσπασματικά, χωρίς σχέδιο.
- Η τεχνογνωσία για καλλιέργεια άλλων δημητριακών έχει χαθεί — οι αγρότες δεν γνωρίζουν καν πώς να καλλιεργήσουν σίκαλη.
- Η αγορά απαιτεί ποικιλία, αλλά η παραγωγή παραμένει μονοδιάστατη και ευάλωτη.
Όσπρια που δεν πουλιούνται, καρποί που επιστρέφονται
- Οι αγρότες που δοκίμασαν να καλλιεργήσουν ρεβύθια ή φακές βρέθηκαν αντιμέτωποι με εμπόρους που αρνήθηκαν να τα αγοράσουν.
- Η αγορά είναι δομημένη γύρω από εισαγόμενα προϊόντα, χωρίς χώρο για τοπική παραγωγή.
- Η αποθήκευση και μεταποίηση παραμένει ανύπαρκτη, με αποτέλεσμα να χάνονται πολύτιμα αγαθά.
Από την αγροτική πολιτική στην κοινωνική δήμευση
Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) δεν είναι φτιαγμένη για δύσκολες φάσεις. Αντί να προστατεύει τη βιοποικιλότητα και την οικογενειακή γεωργία, ενισχύει τη συγκεντροποίηση της παραγωγής και την εξάρτηση από λίγες χώρες και εταιρείες. Όταν η τροφή γίνεται εισαγόμενο αγαθό, η κοινωνία στιβάζεται σε ουρές — όχι μόνο για ψωμί, αλλά για αξιοπρέπεια.
