Διαβάστε το: Η Οδύσσεια ενός ηλικιωμένου που ψάχνει για σπίτι…

«Επιστολή αφύπνισης» στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

[…] Ο πατέρας μου, 90 ετών χαμηλοσυνταξιούχος, ζει εδώ και πολλά χρόνια σε ένα διαμέρισμα 54 τ.μ. στην περιοχή της πλατείας Αττικής. Το ενοίκιο το οποίο καλούνταν να καταβάλλει από τον Απρίλιο του 2021 έως και τη λήξη του συμβολαίου, θα ακουστεί αστείο σύμφωνα με τις απαιτήσεις του σήμερα, στο οποίο θα συμφωνήσω και εγώ, ήταν το ποσό των 200 ευρώ μηνιαίως.

Δύο μήνες πριν από τη λήξη της σύμβασης, που θα γινόταν στις 31 Δεκεμβρίου 2024, η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος, χωρίς να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις και χωρίς καμία άλλη ειδοποίηση, απέστειλε εξώδικο, απαιτώντας από τον ενοικιαστή να εγκαταλείψει την ιδιοκτησία της. Ο ενοικιαστής ανταπάντησε με εξώδικο, ζητώντας γραπτώς και επισήμως όπως η ιδιοκτήτρια επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εντός πέντε ημερών.

Τότε, δεχθήκαμε ένα τηλεφώνημα, στο οποίο μας ανακοίνωσε την απαίτησή της, η οποία ήταν 500 ευρώ. Σαφώς και αρνηθήκαμε λόγω της κατάστασης, της παλαιότητας και της περιοχής που βρίσκεται, και στις 24 Δεκεμβρίου 2024 μας απέστειλε αγωγή έξωσης, η οποία είχε ημερομηνία συζήτησης στο αρμόδιο Ειρηνοδικείο για τις 15 Οκτωβρίου 2025. Εννοείται πως δεν φύγαμε. Εννοείται ότι δεν θα φύγουμε, υποκύπτοντας στους εκβιασμούς, ενίοτε απειλές και άλλες φορές ικεσίες της να εγκαταλείψουμε το διαμέρισμα. Ούτε θα επιλέξουμε να τσουβαλιάσουμε τον άνθρωπό μας σε κάποιο ίδρυμα.

[…] Η απληστία αυτών των ανθρώπων έχει οδηγήσει όλους τους υπόλοιπους σε απόγνωση. Διαμερίσματα ή κατ’ ευφημισμό διαμερίσματα παλαιότητας, υπόγεια γκαράζ ή αποθήκες ή ξενοίκιαστα καταστήματα, έχουν ξαφνικά ως διά μαγείας μεταμορφωθεί σε διαμερίσματα, με υπέρογκο αντίτιμο. Κι όλα αυτά σε περιοχές που πλέον οι νέοι άνθρωποι είτε γνωρίζουν μόνο μέσω GPS ή δεν θέλουν ούτε να ακούν, πόσο μάλλον να κατοικήσουν.

Η έρευνά μας έχει επεκταθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του λεκανοπεδίου και το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο. Κελιά των 15 τ.μ. έως 30 τ.μ., σε δραματικά υψηλές τιμές. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αντιμετωπίζουμε και ένα νέο είδος ρατσισμού, ας μου επιτραπεί να τον ονομάσω ηλικιακό. Ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό του; Δεν θέλουν ούτε να ακούν πως ένας… γέρος θέλει να ενοικιάσει το διαμέρισμά τους, αφού, σύμφωνα με το σκεπτικό τους, μπορεί να πεθάνει σε λίγο καιρό και να είναι αναγκασμένοι να αναζητήσουν νέο ενοικιαστή.

[…] Αλήθεια, πιστεύει το οικονομικό επιτελείο αυτής της κυβέρνησης, που στα χρόνια της, η απληστία, η συγκάλυψη, ο νεποτισμός, η αναξιοκρατία και η ατιμωρησία έγιναν αρετές, ότι μειώνοντας τους φόρους στους ιδιοκτήτες κατοικιών, αυτοί με τη σειρά τους θα μειώσουν και τα ενοίκια; Οτι το πενιχρό επίδομα κατοικίας είναι χαρτζιλίκι για εφήβους; Οτι η επιστροφή ενός ενοικίου κάθε Νοέμβρη είναι ένα καινοφανές μέτρο χωρίς αντίκρισμα; Οτι ο νόμος που επιτρέπει στους ιδιοκτήτες fast track διαδικασίες έξωσης, από 1ης Ιανουαρίου 2026 μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικές αναταραχές; Οχι φυσικά, γιατί η πλειοψηφία που το απαρτίζει, εκτός από την πολιτική, έχουν και σαν χόμπι την ιδιοκτησία ακινήτων.

Πώς λοιπόν θα υπερασπιστούν τους μη προνομιούχους όταν είναι εκπρόσωποι των απέναντι; Και όταν μάλιστα με τις πολιτικές που ακολούθησαν δημιούργησαν ένα αγοραστικό κοινό που σε μεγάλο ποσοστό είναι χαμηλόμισθοι ή χαμηλοσυνταξιούχοι; Και ότι δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να υπάρξουν στο μέλλον φαβέλες, ακόμη και δίπλα στους ουρανοξύστες της αθηναϊκής Ριβιέρας; Το κύριο μέλημα για κάποιον που εισέρχεται στην πολιτική θα ήταν να εξέλθει σοφότερος. Αντ’ αυτού εισέρχεται για να συντηρηθεί και να εξέλθει πλουσιότερος, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα στο Δεσποτάτο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και τέλος ας μην κόπτονται οι κάθε λογής «πατριώτες» για τις αρετές των Ελλήνων. Δεν κατοικούν ούτε εντός τους ούτε σ’ αυτό τον τόπο. Οι νεοέλληνες θα ήταν ικανοί να ζητήσουν υπέρογκο ενοίκιο και από τους Ιωσήφ και Μαρία για μια φάτνη, να μετατρέψουν το πιθάρι του Διογένη σε Airbnb και ένα παγκάκι στο Πεδίον του Αρεως σε bed and breakfast.

Ι.Δ.Σ.

(Τα στοιχεία του επιστολέα είναι στη διάθεση της εφημερίδας)