Όταν οι τράπεζες κάνουν «κουμάντο» στην κοινωνία
Οι τραπεζικές χρεώσεις στα ΑΤΜ αποκαλύπτουν την κοινωνική ανισότητα και την απουσία κυβερνητικής προστασίας των πολιτών
Η περίπτωση της Τράπεζας Πειραιώς δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Είναι η εικόνα μιας οικονομίας όπου οι ισχυροί παίζουν χωρίς διαιτητή. Με το πρόσχημα της τεχνολογικής εξέλιξης και την πρόφαση της εξυγίανσης, η τράπεζα συρρίκνωσε το δίκτυό της, πούλησε ΑΤΜ σε δική της θυγατρική και τώρα χρεώνει τους πολίτες για να σηκώσουν τα δικά τους χρήματα. Και όλα αυτά, υπό την ανοχή –αν όχι με τη σιωπηλή συναίνεση– της κυβέρνησης.
Δεν πρόκειται απλώς για οικονομική επιβάρυνση. Είναι βαθιά κοινωνικό ζήτημα. Οι πιο ευάλωτοι –ηλικιωμένοι, άνθρωποι χωρίς ψηφιακή επάρκεια, κάτοικοι απομακρυσμένων περιοχών– καλούνται να πληρώσουν το τίμημα μιας «ανάπτυξης» που δεν τους περιλαμβάνει. Η πρόσβαση στο χρήμα, δηλαδή στο στοιχειώδες δικαίωμα διαχείρισης του εισοδήματός τους, γίνεται πλέον ακριβή υπηρεσία.
Η κυβέρνηση, αντί να παρέμβει αποφασιστικά, περιορίζεται σε αμήχανες εξαγγελίες. Οι τράπεζες, με δισεκατομμύρια κερδών και φορολογικές διευκολύνσεις, επινοούν νέους τρόπους είσπραξης, την ώρα που τα λαϊκά στρώματα στενάζουν. Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν αρκεί πλέον. Απαιτείται πολιτική βούληση για να τεθεί φρένο στην αυθαιρεσία.
Αν το κράτος δεν εγγυάται την καθολική, ισότιμη πρόσβαση σε βασικές τραπεζικές υπηρεσίες χωρίς «χαράτσια», τότε λειτουργεί όχι υπέρ των πολιτών, αλλά των μεγάλων συμφερόντων. Και αυτό δεν λέγεται δημοκρατία, αλλά υποταγή.
